Stwierdzenie zasiedzenia
Nieruchomość (a w pewnych wypadkach również ruchomość) można zasiedzieć. Jest to jeden ze sposobów nabycia prawa własności. Zasiedzenie musi być stwierdzone przez sąd w drodze postępowania nieprocesowego.
Zasady zasiedzenia reguluje kodeks cywilny w księdze drugiej. Poświęcone są mu art. 172- 176. Natomiast stwierdzenie zasiedzenia następuje w drodze postępowania sądowego. Dlatego też jest ono przedmiotem regulacji kodeksu postępowania cywilnego.
Nabycie własności przez zasiedzenie
Zasiedzieć można zarówno nieruchomości, jak i ruchomości. Jeżeli ktoś nie jest właścicielem ale jest w posiadaniu nieruchomości i zachowuje się jak właściciel (płaci podatki, ubezpiecza nieruchomość, zarządza nią) wtedy po upływie 20 lat nabędzie własność (zasiedzi nieruchomość). O osobie, która nie jest właścicielem a zachowuje się jak właściciel mówimy posiadacz samoistny.
Po 20 latach następuje zasiedzenie nieruchomości w dobrej wierze. A więc przez osobę, która nie wiedziała, że nie jest właścicielem.
Jeżeli osoba wiedziała, że nie jest właścicielem (była w złej wierze) wtedy musi posiadać nieruchomość przez lat 30.
Ruchomość można nabyć tylko będąc posiadaczem w dobrej wierze. Trzeba posiadać rzecz ruchomą przez co najmniej trzy lata aby ją zasiedzieć.
Postępowanie
Sprawy o zasiedzenie toczą się w trybie nieprocesowym. Wynika z tego, że właściwym w sprawie będzie sąd rejonowy. Miejscowo właściwy jest sąd położenia rzeczy.
Postępowanie wszczyna się na wniosek (a nie na skutek wniesienia pozwu). W procesie biorą udział uczestnicy a nie strony. Wszystkie te cechy są charakterystyczne dla postępowania nieprocesowego.
Podobne artykuły: | Polecamy: |
