Prawo zamówień publicznych a pojęcie pełnomocnika i konsorcjum

Art. 23 Prawie zamówień publicznych stanowi podstawę do wspólnego ubiegania się o udzielenie zamówienia publicznego. Zgodnie z tym przepisem na wykonawcach spoczywa obowiązek ustanowienie pełnomocnika na etapie ubiegania się o udzielenie zamówienia. Pełnomocnik może być również reprezentować wykonawców przy zawieraniu umowy. Alternatywnie, każdy wykonawca, po dokonaniu wyboru wspólnej oferty, może zawrzeć oddzielną umowę z zamawiającym, jeśli tego etapu procedury nie obejmuje pełnomocnictwo.

Przepisy wymuszają na wykonawcach wspólnie ubiegających się o zamówienie, zawarcie umowy, która ureguluje zakres ich współpracy, nazywanej umową konsorcjum. Należy bowiem pamiętać, że w przypadku wybrania ich oferty, zamawiający może zażądać przedstawienia takiej umowy.

Zastosowanie tego rozwiązania pozwala na zjednoczenie potencjałów technicznych, ekonomicznych i finansowych członków konsorcjum, tak aby sprostać wymaganiom przedstawionym przez zamawiającego. Jeśli na przykład wymagane jest dysponowanie określonym certyfikatem przez wykonawcę to wystarczy, że przynajmniej jeden z członków konsorcjum będzie nim dysponował, a nie wszyscy wykonawcy.

Konsorcjum tworzone na potrzeby omawianego postępowania nie posiada podmiotowości, nie ma także organów reprezentujących i nie może być traktowane jak spółka cywilna. Dokumentem, który reguluje zasady reprezentacji, wzajemnych rozliczeń i wewnętrznej odpowiedzialności między członkami konsorcjum jest tylko umowa zawarta między wykonawcami i pełnomocnictwo lub pełnomocnictwa udzielone przez nich.